تاریخچه مختصری از کشف نیوبیوم
در سال 1801، شیمیدان بریتانیایی چارلز هچت، نیوبیم را در نمونه ای از سنگ معدن در موزه بریتانیا کشف کرد که در سال 1734 توسط جان وینتروپ از کانکتیکات ایالات متحده فرستاده شد. از آنجایی که نیوبیوم و تانتالیوم بسیار شبیه هم هستند، او در ابتدا فکر کرد که آنها یک ماده هستند. اما بعداً متوجه شد که ترکیب جدا شده از این ماده معدنی اسید کرومیک نیست، بلکه اکسید یک فلز ناشناخته است. از آنجایی که این کانی از ایالات متحده کشف شده توسط کلمب، به منظور بزرگداشت منشأ آن، هچت این سنگ معدن را کلمبیت (کلمبیوم) نامید. در واقع، از آنجایی که این دو عنصر از نظر ماهیت بسیار شبیه به هم هستند، بسیاری از مردم تصور می کنند که آنها یک عنصر هستند. در سال 1809 شیمیدان انگلیسی دیگری به نام ویلیام هاید ولاستون به اشتباه "تانتالوم" و "کلمبیوم" را به عنوان یک ماده طبقه بندی کرد و معتقد بود که از همه جنبه ها به جز چگالی یکسان هستند. یکسان.
در سال 1846، هاینریش رز، شیمیدان آلمانی، سنگ معدن های مختلف تانتالیوم و کلمبیوم را تجزیه و تحلیل کرد. او دریافت که عنصر دیگری به جز تانتالیوم وجود دارد که بسیار نزدیک به تانتالم است و این عنصر جدید را نیوبیوم می نامند (نیوبیوم از شخصیت اساطیری یونانی Niobe گرفته شده است زیرا نام تانتالوم در اساطیر یونان از Tantalos و Niobe گرفته شده است. دختر تانتالوس است که می تواند شباهت تانتالوم و نیوبیم را بهتر نشان دهد). بین سالهای 1864 و 1865، برخی از نتایج علمی نیز نشان داد که "کلمبیوم" و "نیوبیوم" عناصر یکسانی هستند و این دو اصطلاح برای قرن بعدی رایج بودند. در سال 1864 شیمیدان سوئیسی ویلهلم بلومستراند برای اولین بار با احیای کلرید با هیدروژن، نیوبیم فلزی را بدست آورد. در سال 1951، کمیته نامگذاری انجمن بین المللی شیمی نظری و کاربردی رسما تصمیم گرفت که از نیوبیم به عنوان نام رسمی عنصر استفاده کند.
توسعه صنعت نیوبیوم
نیوبیم برای اولین بار در اوایل قرن بیستم در ساخت لامپ های رشته ای استفاده شد. اما این کاربرد به سرعت جایگزین تنگستن شد که نقطه ذوب بالاتری دارد و برای ساخت لامپ های رشته ای مناسب تر است. در دهه 1920، خاصیت نیوبیم برای افزایش استحکام فولاد کشف شد که باعث ترویج کاربرد نیوبیم در زمینه فولاد شد. امروزه صنعت فولاد همچنان حوزه اصلی کاربرد نیوبیم است. در دهه 1940 کاربرد سوپرآلیاژهای تانتالیوم-نیوبیوم توسعه یافت. در دهه 1950، ظهور استخراج و جداسازی تانتالیم و نیوبیوم پایه و اساس توسعه صنعت نیوبیم را ایجاد کرد. در سال 1961، یوجین کونزلر، فیزیکدان آمریکایی و همکارانش در آزمایشگاه های بل کشف کردند که آلیاژهای نیوبیم-قلع می توانند در حضور جریان های قوی و میدان های مغناطیسی قوی، ابررسانایی خود را حفظ کنند. کاربرد.
در پایان دهه 1970، مصرف نیوبیم در جهان به 1000-1200 تن رسید و در پایان دهه 1980، مصرف نیوبیم به 1600-1800 تن افزایش یافت. بر اساس اطلاعات منتشر شده توسط سازمان زمین شناسی ایالات متحده در سال 2014، در سال 2013، تولید جهانی نیوبیم حدود 51،{7}} تن و تولید نسبتاً متمرکز بوده است. تولید نیوبیم به تنهایی در برزیل و کانادا حدود 98 درصد از کل تولید نیوبیم در جهان را تشکیل می دهد. آمریکای شمالی و اروپا مناطق اصلی مصرف کننده نیوبیوم هستند و چین نیز مصرف کننده بزرگ نیوبیم است. در سال 2010، مصرف نیوبیوم چین یک چهارم کل مصرف جهان را به خود اختصاص داد. در حال حاضر، صنعت نیوبیم در جهان از نظر بهرهوری، ذوب، فناوری پردازش، مقیاس تولید، خروجی، زمینههای کاربردی و مصرف به سطح بسیار بالایی توسعه یافته است. محصولات مختلف نیوبیم نیز به طور گسترده در صنایع آهن و فولاد، مواد ابررسانا، الکترونیک، پزشکی و سایر صنایع استفاده می شود. در این میان، نیوبیم بیشترین مصرف را در زمینه آهن و فولاد دارد و حدود 90 درصد از کل مصرف جهانی نیوبیم را به خود اختصاص داده است.
